Τρίτη, 17 Απριλίου 2012

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΖΟΓΛΟΥ

Ένας χρόνος από τον θάνατο του Νίκου Παπάζογλου…
Του τραγουδοποιού που πάντρεψε το ροκ ήχο της ηλεκτρικής κιθάρας με την πενιά του μπουζουκιού και που μας ράγιζε την καρδιά με το μπαγλαμαδάκι…

Επειδή μπήκαμε στον Υδροχόο και οι φωτιές ανάψανε και επειδή όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν, εμάς τα τραγούδια του θα μας λύνουν και θα μας δένουν…

Στάλα στάλα με το τραγούδι και με το κρασί και αν δεν είναι εδώ το Σούλι, εδώ θα γίνει του Ρασούλη…!


Για το χαμόγελο μας τραγουδούσε που όσο και αν πονέσαμε και αν πονάμε ακόμη δεν θα το εγκαταλείψουμε.

Για μια τρελή και αδέσποτη αγάπη, μόνος περνά καθένας μας τον πόνο στην καρδιά.
Ερωτευμένοι πάντα ο καθένας μας με μια από τις Καρυάτιδες, με κάποια από αυτές που λείπουν, δεν θέλουμε να είμαστε ούτε φίλοι ούτε εχθροί, θέλουμε μονάχα να μην θυμόμαστε.
Επειδή έχουμε καταλάβει ήδη της ζωής μας το παιχνίδι και πως ένα και ένα κάνουν δυο, ντρεπόμαστε.

Ντρεπόμαστε που είμαστε μονάχοι και σκύβουμε το κεφάλι όταν γλεντούν οι άλλοι.

Όλα τ’ αλλάζει ο καιρός, όλα τα ‘χει ρημάξει και οι κλέφτες που μας κυβερνάν μας βάζουνε και άλλο χαράτσι.
Οι λαοί στα μάτια τους λιμνοθάλασσες καημένες και ραγισμένοι σαν καθρέφτες, αντί να τους ρίξουμε μια μπούνια, χαμογελάμε στους ψεύτες και στους φταίχτες.

Και ας μας πρήξανε με τα ίδια και τα ίδια και ας φυσάει βοριάς απ’ το νοτιά και όλα τα παίρνει πέρα, αγάπες, όνειρα, φιλιά και σκοτεινιάζει η μέρα.
Στης ζωής μας τα ροκανίδια ακόμα και αν φτάνει ως το κόκκαλο το κρύο, τα δυο μας μάτια κάρβουνα αναμμένα.

Είναι αργά λες και έχουν γίνει όλα ένα με το σκοτάδι, μα αυτός μας ψιθυρίζει πως έξω ζυγώνει το πρωί και ο ήλιος καμιά χαραμάδα θα ζητάει μέσα να μπει.
Είναι κάτι στιγμές σαν και αυτές που ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος. Κουράγιο θα μας πει.

Απόψε σιωπηλοί το βράδυ αργά θα γίνουμε δραπέτες μες το όνειρο, θα ‘ρθει και θα φανεί σαν αστραπή που σκίζει το σκοτάδι, θα δώσουμε τα χέρια και εκατομμύρια φωνές θα γίνουνε τα αστέρια…
Γιατί αυτός δεν ήταν ποιητής ήταν στιχάκι..

Πάει καιρός που έφυγε, μα τα σημάδια του μέσα μας ούτε το ότι είναι μακριά ούτε ο καιρός θα σβήσει …

Φέγγει σαν Άστρο και γνέφει σε νότες που μας αλλάζουνε τη φάση, από όπου να 'φυγε ακόμα μένει εδώ, κάθε μέρα μέτρο-μέτρο στη καρδιά μας όλο πιο κοντά..
Εδώ στην ρωγμή του χρόνου αυτός ένας κανένας που θα μας σεριανά..

Έτσι ρε για το ΑΧ ΕΛΛΑΔΑ Σ’ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΒΑΘΕΙΑ Σ’ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και εμείς οι τυχεροί που γεννηθήκαμε σ’ αυτή !

Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια.... υπάρχουν όμως τα τραγούδια τους…

ΤΟΠΙΚΟ  ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ  ΝΕΩΝ  ΕΛΛΗΣΠΟΝΤΟΥ  ΚΟΖΑΝΗΣ  
 ΤΟΜΕΑΣ  ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ  17 – 04 – 2012
-

Δεν υπάρχουν σχόλια:

γραψτε το email σας αν θελετε να σας ενημερωνουμε